(Westland 10 oktober 2026, nummer 568). Zelfs de Westlanders die niet meer gelovig zijn willen de uitdrukking nog wel eens gebruiken: de mens wikt maar god beschikt. En in deze, meer en meer, seculariserende wereld is het wel praktisch om er dan uit lijfsbehoud bij te zeggen welke god je bedoelt. Of soms aan te geven wat een god is.
RK-begraafplaats
Nu vooral de westerse wereld steeds minder gelovig lijkt te worden is de (machts)balans met de rest van de wereldse wereld flink aan het schuiven. Wat nog niet zo heel lang geleden stellig en zeker was is dat nu niet meer. Ook al zichtbaar ‘om de hoek’.
Neem maar de discussie rond de rooms-katholieke begraafplaats aan de Dijkweg in Naaldwijk. Een soort plek waarover in het, nog niet eens zo verre, verleden alleen werd gesproken in eeuwigheidswaarde. Wie daar belandde bleef er in principe altijd.
Groene herinneringsplek
Nu is dat totaal anders, gaat de discussie over woningbouw ter plekke of over een soort groene herinneringsplek met een kleine verwijzing – mét Mariabeeld – naar het verleden. Toen de grond exclusief plaats bood aan de stoffelijke resten van niet meer levende gelovigen die al een plekje in de hemel hebben.
Naar de kerk
Inmiddels lijkt de rol van de over ons beschikkende ‘lieve heer’ te zijn overgedragen aan het instituut kerk. Dat dezer dagen steeds vaker te maken heeft met een minder religieuze en slecht(s) wikkende gemeente. Die steeds meer wordt geleid door lieden die niet eens meer weten hoe de pastoor, laat staan de bisschop, heet.
Nu het gaat over een inmiddels niet meer echt actief gebruikte en ‘leefbare’ dodenakker is die uitdrukking inmiddels dan ook veranderd in een soort straattaal: de gemeente wikt maar de parochie beschikt.
Projectontwikkelaar
En dat heeft alles te maken met het feit dat de kerk nog steeds eigenares is van de grond. Waardoor een in principe moreel instituut anno 2026 bijna de rol van projectontwikkelaar kan spelen.
Het gevolg is nu dat op de Naaldwijkse locatie vooralsnog maar weinig tot niks gaat gebeuren. Politici kunnen discussiëren tot zij een ons wegen maar moeten (doodweg!) afwachten wat de kerkleiders willen.
Klok en jaartal
En die types denken anders, nemen (terecht) gelovend in een aperte scheiding van kerk en staat, de tijd. Voor hen zegt een klok niks over een jaartal. De politici moeten gewoon afwachten wat zij, in naam van Hem, gaan besluiten.
Het gevolg: grote kans dat de in het centrum van Naaldwijk gelegen stille begraafplaats een stille begraafplaats blijft. Letterlijk een dooie plaats. Maar positief gezien wel een rustgevend groen plekje in het drukke, moderne leven van jachtige inwoners.
Materieel denken
Maar het kan ook zijn dat de steeds meer leeglopende kerk begrijpelijk en noodgedwongen – niet meer religieus maar ook materieel – aan het denken slaat. En het mooie centrumplekje goed verkoopt. Kassa!
Met als enige kerkelijke tegenprestatie dat er daar ook een eerzaam reli-plekje komt, als verwijzing naar wat er vroeger was.
De rubriek ‘je suis rien’ is een boeketje columnpjes, vaak maar van één alinea. Een clin d’oeil naar mezelf en de samenleving. Een knipoogje, soms met serieuze ondertoon.